ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΡΙΣΤΙ - Videorama

ΥΠΟΘΕΣΗ

Ο δεκαεπτάχρονος Κρίστι αναγκάζεται να μετακομίσει από το σπίτι της ανάδοχης οικογένειας στην οποία έμενε ως τώρα. Μέχρι να αποφασιστεί η κοινωνική επανένταξή του, φιλοξενείται προσωρινά στο σπίτι του μεγαλύτερου αδερφού του και της γυναίκας του, στο Κορκ. Ο περίγυρος όμως τον καλεί να γίνει ξανά παραβατικός, την ίδια ώρα που ο αδερφός του πασχίζει να τον κρατήσει στον ίσιο δρόμο.

Η ταινία αποφεύγει τα ηθικολογικά κλισέ, παρότι αφηγείται μια (γνώριμη) ιστορία για ένα παιδί ανάμεσα σε καλές και κακές επιλογές. Βρίσκει μια ισορροπία κάπου στη μέση: είναι συναισθηματική χωρίς υπερβολές, ανθρώπινα αισιόδοξη, αλλά όχι αφελής ως προς τη φτώχεια και τις ελλείψεις του κοινωνικού κράτους στη σύγχρονη Ιρλανδία.

Μια ταινία όπου όλα συμβαίνουν για τον Κρίστι, έναν έφηβο που δεν έχει νιώσει πουθενά «σαν στο σπίτι του». Όμως αυτή τη φορά, η μικρή κοινότητα στην οποία βρέθηκε, προσπαθεί να το διορθώσει. Γιατί «όταν ο Κρίστι αφήνει έστω κι ένα σφιχτό χαμόγελο, μοιάζει με στιγμή αποκάλυψης».

Ο Brendan Canty σημειώνει για την ταινία του:

Για τον Κρίστι (Danny Power): «Έχει ένα παλιό μυαλό σε νεανικούς ώμους. Έχει την αθώα, ευάλωτη πλευρά της νιότης, αλλά μοιάζει και με κάποιον που έχει ζήσει μια σκληρή ζωή. Είναι ένα πρόσωπο που λέει πολλά χωρίς να χρειάζεται να το πούμε εμείς.»

Για την κοινότητα: «Οι άνθρωποι εδώ δεν επικοινωνούν, δεν μιλούν. Οι γυναίκες είναι η συναισθηματική νοημοσύνη της ταινίας, αλλά προσπαθούν κι αυτές να μην επιβάλλονται. Σπρώχνουν τους άντρες με διάφορους τρόπους, ώστε επιτέλους να λύσουν τα προβλήματά τους. Τελικά, όταν τα αγόρια αντιμετωπίζουν τα τραύματά τους, μιλούν λίγο… Απλώς νιώθουν ότι δεν το αξίζουν. Ένας διευθυντής σχολείου μου είπε ότι τα παιδιά εκεί πάνω θα ήταν πιο άνετα με την ιδέα να πάνε στο Φεγγάρι παρά σε ένα πανεπιστήμιο στην πόλη…»

Για την υπόθεση: «Αφορά το πότε παιδιά σαν κι αυτά μπαίνουν στην εφηβεία και χάνουν όλη τους την αυτοπεποίθηση.»