ΓΑΛΑΖΙΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ - Videorama

Μια 77χρονη γυναίκα αρνείται την αναγκαστική συνταξιοδότηση και δραπετεύει από την παρακολούθηση για να ξεκινήσει ένα ταξίδι στον Αμαζόνιο, κυνηγώντας τα όνειρά της. Ο Μασκάρου επιστρέφει με ένα τρυφερό, αλλά ανυπότακτο οδοιπορικό αντίστασης και αυτογνωσίας στο Γαλάζιο Μονοπάτι.

Σε μια ταινία δρόμου που ξανοίγεται όχι σε ασφαλτοδρομένες λεωφόρους, αλλά στον μεγαλύτερο ποταμό του πλανήτη –τον μόνο ορίζοντα ελευθερίας σε μια χώρα που ασφυκτιά υπό το βάρος ενός σύγχρονου ολοκληρωτισμού– η Τερέζα, μια γυναίκα της εργατικής τάξης που έχει ζήσει όλη της τη ζωή σε μια μικρή βιομηχανική πόλη, αρνείται να υποταχθεί στις κρατικές «αποικίες» για ηλικιωμένους, οι οποίες έχουν θεσπιστεί με πρόσχημα τη φροντίδα, ενώ ο πραγματικός στόχος τους είναι η οικονομική ανάκαμψη της χώρας μετά την πανδημία. Όταν η μείωση του ορίου ηλικίας καθιστά τον εγκλεισμό της άμεσο, επιλέγει τη φυγή, αφήνεται στα κινούμενα νερά του Αμαζονίου και αλλάζει πλεύση στη ζωή της, για να κυνηγήσει τη μεγάλη της επιθυμία: να πετάξει με αεροπλάνο.

Αυτό το road movie χωρίς δρόμους, αλλά με πανέμορφες πλωτές διαδρομές του Αμαζονίου, με απαλό, τρυφερό τρόπο αντιστέκεται στις καταπιεστικές πρακτικές μιας υποκριτικής κοινωνίας. Για την πρωταγωνίστρια δεν υπάρχει επιστροφή, και οι άνθρωποι που συναντά στην πορεία της αποκαλύπτουν όλες τις πιθανές ελευθερίες που δεν ήξερε καν ότι της έλειπαν.

Το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στην 75η Μπερλινάλε αφηγείται μια μοναδική ιστορία μεταμόρφωσης στην καρδιά του Αμαζονίου, κάνοντας τη δυστοπία θερμοκοιτίδα της εξέγερσης και της αλλαγής και παραδίδοντας μια ξεχωριστή πολιτική αλληγορία. Ταυτόχρονα, μας συστήνει από την αρχή τον θαυμάσιο καλλιτέχνη Γκαμπριέλ Μασκάρου, εκλεκτό εκπρόσωπο της «Σχολής της Ρεσίφε», τον οποίο γνωρίσαμε στη Θεσσαλονίκη με το ατρόμητο Neon Bull (2015).

Το σκηνοθετικό μονοπάτι του Γκαμπριέλ Μασκάρου:

Με την εντυπωσιακή αισθητική του, ο Μασκάρου αφηγείται μια γενναιόδωρη, anti-ageism ιστορία που ξεχωρίζει τόσο στο είδος όσο και στο ύφος της. Το βλέμμα του στρέφεται στους ηλικιωμένους, τους οποίους παρουσιάζει ως εκείνους για τους οποίους πρέπει πραγματικά να ανησυχούμε, καθώς οι αρχές έχουν βρει έξυπνους τρόπους να τους «προστατεύουν» -στην πραγματικότητα να περιθωριοποιούν- οδηγώντας τους σταδιακά στην εξαφάνιση.

Ο Μασκάρου παρουσιάζει τον αυταρχισμό της κοινωνίας με μια λιτή δόση sci-fi, ενώ γεμίζει με χιούμορ τις κομψές τσάντες με πάνες ενηλίκων, που παρέχονται στους ηλικιωμένους κατευθυνόμενους προς την Αποικία. Καταφέρνει να κάνει το «Γαλάζιο μονοπάτι» -παρά την καταπίεση που επικρατεί- ένα έργο γεμάτο ελπίδα και πίστη στην ανθρώπινη αντοχή και αξία σε κάθε ηλικία.